Mesajlar

Ahmed Hulûsi

MESAJ - 125

Yaşarken tükenip ölmek!… Sanki her gün gıdım gıdım!

Hayâllerin iflâsı… Beklentilerin tükenişi… Var sandıklarının, olmayışını fark etmeye başlamak!…

En kötüsü de…

Kendini aldatmakta olduğunu fark etmek!

Yaşamın acı sonuna yaklaşan günler bunlar!.

Acılı günler!

“İnşaallah-maşaallah” etiketli avuntularla geçen boşa harcanmış günler!

Bilinçteki, “ben ölmedim”, baş kaldırısıyla bedenin zevklere yönelerek avunma çabaları!.

“Tanrı”nın olmadığını fark etmenin sonucu, buna dayalı tüm düşünce ve yaptıklarının boşa gittiğini; beklentilerin artık gerçekleşmesinin hiç mümkün olmadığını kavramaya başlamak!

Ayıpladıklarının başına gelmesi; horladıklarının yaşadıklarını yudum yudum yaşamak!… Şuurunda, adım adım kendini yargılamak!.

Yok mu bundan bir çıkış yolu?…

Ellerini yukarıya açıp tövbe mi çare?… Boş!… Senin tövbeni kabul edecek olan yukarıda değil ki!.

Sen daha günahının ne olduğunu idrak etmeden, tövbe etsen; ne getirir!

Sorun, sadece senin içinde bulunduğun “imansızlık”tan kaynaklanırken; çarşafla, sakal-poturla gezsen ne yazar; anlamını bilmediğin kutsal kitabı 4 saatte hatmetsen ne olur!

Deli danalar gibi dünya camcısında kafa sallayacağına; her an bir felç gelebileceğini ve artık aklını kullanamayacağını düşünerek kendini âhırete hazırlamaya bak!. Son şans günlerin bunlar…