Kendini Tanı

Ahmed Hulûsi

VEHİM KALKMADAN, VAHDET YAŞANMAZ

Vahdet idrak edilmez, vehim terkedilmeden!...

Sende kendini Allah`tan ayrı, bağımsız bir varlık olarak "var" kabul etme hâli var mı?.. Var!..

İşte bu, "VEHMİN" sendeki tasarrufu dolayısıyla var!.

Senin kendini Allah`tan ayrı bir varlık olarak kabul edişin, olmayan bir şeyi var kabul etmedir; yani vehimdir!.

Senin kendini, bu beden kabul edişin de en büyük vehim!.

Ve sen, bu vehimle de yaşadığın sürece de, "Vahdet"in ne olduğunu anlayıp, hissedip, yaşaman mümkün değildir!.

Çok çok, "vahdet"in kuru bilgisini yüklenirsin üstüne!... O bilginin hammalı olursun!... Ama asla yaşayamazsın!...

"Vahdet"in lâfını eder, "ben Hakk`ım" der; "Hak`tan gayrı bir şey yok" der durur, kendini aldatırsın!.

Bal kavanozu yalamakla balın güzelliklerine erilemeyeceği gibi, varlık terkedilmeden de "vahdet" kelâmı etmekle, "vehim" terkedilmez!.

Vehim terkedilmez, "sahiplik" duygusu varken!..

Terkedemediğin her şey vehminin getirdiği sahiplik duygusundandır!.

Nelerin varsa, kendini nelerin sahibi olarak görüyorsan, o kadar güçlü vehmin esirisin demektir!.. Nerede kaldı, vahdeti yaşamak!

*  *  *