Muhammed Mustafa -1

Ahmed Hulûsi

ABDÜLMUTTALİP KÂBE`NİN ÖNÜNDE RABBİNE DUA EDİYORDU

Nihâyet Efendimiz 5 yaşına basmıştı ki, Halime kadın ve kocası Haris artık bir daha geri götürmemek üzere O`nu Mekke`ye getirdiler.. Ancak bu da hâdiseli oldu..

Sabahleyin yola geç çıktıklarından dolayı Mekke`ye ancak gece karanlık bastığında girebilmişlerdi.. Sokaklar buna rağmen oldukça kalabalıktı.. Tam bu kalabalık arasında ilerlerken, birden bire Halime kadın Efendimiz`in yanı sıra yürümediğini fark etti.

Ne olmuştu gene, nereye kaybolmuştu bu çocuk !. Halime kadın bir yana, Haris obür yana koştu!. Geriye döndüler, ileri baktılar; kalabalıkları araştırıp, tenhaları dolaştılar !.. Yok !. Emanet çocuk ortada yoktu!. Tam Mekke`ye gelmişler, ailesine teslim edeceklerken , nereden de gelmişti bu hâdise başlarına !..

- Ya Halime, Diye söylendi Haris bîtap bir halde..

-Gidelim de bari durumu Abdulmuttalib`e anlatalım.. Hep beraber arayalım O`nu ! Belki bulabiliriz o zaman..

Koştular bir çırpıda Abdulmuttalib`e ve durumu anlattılar.. Sonra da Abdulmutalib`in iki üç adamı ile birlikte koybolduğu sanılan yerlerde tekrar aradılar... Yok ! Gene yok, gene yoktu !.. Aramalar bir türlü fayda vermiyordu..

Abdulmuttalib doğruca Haremi Şerife gitti ve Kâbe`nin kapısı önüne diz çökerek duaya koyuldu..

-Allah`ım!. O`na Muhammed ismini koymamı sen ilham ettin!.. O`nu Sen bize verdin !.. Ne olur bizi O`nsuz bırakma! Sen bize geri ver O`nu, Ya Rab..

Varak bin Nevfel ve Kureyş`den bazılarıda o sırada dağlarda Efendimiz`i arıyorlardı.. Birden bire dolaşırken bir köşenin arkasıdan Efendimiz karşılarına çıkıverdi.. Varak hayretle sordu

- Sen kimsin ey çocuk ?. Burada ne arıyorsun bu saatte !..

- Ben, Abdulmuttalib`in oğlu Abdullah`ın oğlu Muhammed`im ..

Bulmuştu!.. Bulunmuştu kayıp hazine!.. Derhal büyük bir neşe içinde Haremi Şerife geldiler.. Abdülmuttalip halâ Kâbe`nin önünde dua edip , Rabbine yakarıyordu..

-Ya Abdulmuttalip !.. Ya Abdulmuttalip!.. İşte torununu bulduk..

Abdulmuttalip büyük bir sevinçle doğruldu..

-Şükürler olsun sana Rabbim!. Şüphesiz ki Sen , samimiyetle sana teveccüh edenlerin duasına icabet edersin!.

Sonra yanlarına koştu ve sordu:

- Ey çocuk, sen kimsin ?

- Ben, Abdulmuttalib`in oğlu Abdullah`ın oğlu Muhammed`im !..

Sonsuz bir heyecan içinde Abdulmuttalib torununa sarıldı..

- Ben de senin dedenim yavrum !.. Dedenim ben senin!.. Bir tanem, gözlerimin nuru benim !..

Abdulmuttalib de, Efendimiz de gözyaşları içinde ağlıyorlardı birbirlerine sarılmış halde...

Efendimiz 6 yaşına basmıştı.. Bir gün annesi Âmine hatun , kayınpederi Abdulmuttalib`e

- Muhterem kaynatam, sevgili dedesi ve amcaları olarak sizler oğlumu sevip, okşuyor, en büyük şefkati gösteriyorsunuz !.. Ancak ben isterim ki dayıları da O`nu tanısınlar. O`nu sevsinler ve gereken şefkati göstersinler. Bu sebeple müsaade ederseniz , kendisini Yesrib`e götürüp dayılarıyle tanıştırayım..

Abdulmuttalib Âmine hatunun bu isteğine hak verdi ve:

-Peki, sevgili kızım, sağlıkla gidiniz, sağlıkla dönünüz.. diyerek onların Yesrib`e gitmesine izin verdi.. Âmine hatun bu konuşmalardan iki gün sonra yanına Efendimiz`i ve dadısı Ümmü Eymen`i alarak Yesrib`e doğru yola çiktı. Yesrib`te dayıoğulları olan Neccarı Hazreci`nin oğlu adiyy oğulları oturmakta idi..

Yesrib`e gelmişlerdi ki, Dar-ül Nal-ga adlı mahalde Âmine hatun durdu ve dayıoğullarının evine indi. Bu evin ikinci büyük özelliği de Efendimiz`in babası Abdullah`ın bu evin bahçesinde gömülü olmasıydı..

Âmine hatun, oğluna hitap etti:

-İşte oğlum, babanın mezarı buradadır.. Baban, insanların en güzeli ve en iyi huylusuydu. Deden Abdülmuttalib onu çok severdi.. Onu çok sevmesi dolayısıyla da seni çok seviyor şimdi.. Şam’a gitmişti bir gün kervanla, ticaret yapmak için.. Dönüşte de yolu buradan geçtiğinden, dayılarının yanında kalmak istedi bir kaç gün. Ama sonra burada hastalanıvermiş birden bire !. Bir kaç gün içinde vefat etmiş.. Sonra da buraya defnetmişler..

*  *  *